بهم لبخند زد . بهش لبخند زدم . احساس کردم که یه حسی ته دلمو می لرزونه . احساس کردم که تو عمق نگاهش یه دنیا حرفه . احساس کردم خودشه . خیلی دوستش داشتم . دوست داشتم برم بغلش کنم و بهش بگم دوستت دارم . آخه خودش بود . نگاهش همون بود که من می خواستم . با خودم گفتم کاش می شد باهاش ازدواج کنم . اونوقت همیشه به چشاش نگاه می کردم و همیشه مثل همون لحظه ی اول دلم می لرزید . اون جوری همیشه پیشم بود . باز هم دیدمش . اونم دوستم داشت ... دیگه واقعا می خواستم کنارم باشه . به مامانم که گفتم اما قبول نکرد . هر کار کردم گفت نه . گفتم مامان جون باهاش زندگی می کنم . می آد پیشم . تواتاق خودم . فقط همونجا . بیرون هم نمی آد . این که آس و پاسه مهم نیست . مهم نگاهشه . مامان اما از عاشقی من چیزی نفهمید . هر کاری کردم قبول نکرد . پاشو کرد تو یه کفش و گفت : نه ! هیچ وقت نمی ذارم گربه بیاری تو خونه ! اونم اون گربه ی سیاهو !